NAN 9: Zwarte gat van Vergeving

Zoals gepubliceerd in NAN 9:

De levenswijze in de Hogere Dimensies:
Ontsnappen aan Het Zwarte Gat van Vergeving
door Dr. Kathryn E. May

NAN 9 Vergeving

Herzien op 28 juli 2015 door Kathryn E. May, PsyD

Laten we het hebben over het zwarte gat van vergeving. Heel vaak denken mensen dat zij vergeving schenken, terwijl ze eigenlijk in ontkenning zijn. Het volgende, foutieve New Age-idee werd aangemoedigd: dat u om een liefdevol, spiritueel wezen te worden iedereen moet vergeven, zelfs als ze u verkeerd behandeld hebben, u geen respect hebben betoond en u misleid hebben. Mensen voelen zich zo ongemakkelijk bij boosheid, dat het een religieuze werkwijze is geworden om die emotie volledig over te slaan en meteen over te gaan tot het stopzetten ervan, om ‘er maar bij te horen’. Dit wordt ‘vergeving’ genoemd.

Er is nog zulk een gelijkaardig New Age-idee en het gaat ongeveer zo: wij mogen geen oordeel gebruiken want oordeel is het veroordelen van anderen, en om een spiritueel persoon te zijn, moet je van iedereen houden. In feite is het onderzoeken, nauwgezet bestuderen en het inschatten van wat er gaande is, juist het goede gebruik van onze intelligentie – niet een onvriendelijke handeling. De Cabal heeft hard gewerkt – en met reden – om ons zover te krijgen dat het gebruiken van oordeel gelijk staat aan veroordelen. Het was een opzettelijke en geweldige manier om de mensheid zover te krijgen dat zij de blindheid omarmde. Wanneer we echt naar hen hadden gekeken met een helder oordeel, dan zouden wij doorheen hun illusie hebben gekeken en dan waren zij machteloos geweest tegenover ons.

Wanneer we iets of iemand eens nader bekijken, dan geven we onze intuïtie de kans om ons te waarschuwen, zodat we onmiddellijk naar de Waarheid worden geleid en dus weg komen van het gevaar. Maar dit zou betekenen dat wij ons oordeel moeten gebruiken. In plaats daarvan wordt er van ons verwacht dat we negeren wat we voelen, zodat andere mensen zich goed zouden voelen – met name diegenen, die zich slecht gedragen tegenover ons. Van ons wordt verwacht dat we alle mensen aanvaarden, precies zoals ze zijn – zelfs, nog een keer … wanneer ze ons mishandeld hebben, respectloos waren en ons misleid hebben.

Het beeld dat wij zojuist beschreven hebben is een cirkel (vergeving, ontkenning, vergetelheid, ontkenning, boosheid, ontkenning en blindheid) en het zorgt ervoor dat we nooit het punt bereiken waarop we de Waarheid ontdekken over wat er werkelijk gebeurd is. Deze houding brengt steeds opnieuw het risico dat we de fouten uit het verleden zullen herhalen, terwijl we door gebruik te maken van ons oordeel en onze intuïtie de mogelijkheid hadden om ons leven naar een Hoger Niveau te brengen. Dus zitten we vast in ontkenning, omdat we aannemen dat het uiten van wie we zijn en wat we denken, niet strookt met het vergeven van anderen. Dit moedigt een eindeloze tolerantie aan voor mensen, die niet eens het recht en het voorrecht zouden moeten hebben om in onze nabijheid te zijn.

Dit brengt ons bij de derde leugen die naar het Zwarte Gat leidt: door de waarheid te spreken, kwetsen we anderen en ‘maken we oproer’. Dit is sociaal onaanvaardbaar en het zal ertoe leiden dat we worden afgewezen en achtergelaten (door precies die mensen, die we al veel eerder hadden moeten achterlaten). Terwijl we dit emotionele kringetje waarin we gevangen zitten in stand houden, kunnen we niet vrijuit de waarheid spreken of onze gevoelens eerlijk verwoorden. Er wordt van ons verwacht dat we liefde uitstralen, want anders riskeren we om te worden gezien als intolerant, egoïstisch en overgevoelig.

Hoe kunt u nu liefde uitstralen, wanneer u al uw weerzin, woede en angst opgeslagen hebt in uw maag, uw ingewanden, uw hart en uw geest, zodat u een grote glimlach op uw gezicht kunt plakken en kunt doen alsof er niets aan de hand is? Dat is geen liefde, vergeving, tolerantie of spirituele verheffing; het is ontkenning. Dit alles is bedacht om u ervan te weerhouden om vrij te zijn en u ervan te weerhouden uw trilling te verhogen, om de schitterende Lichtwerker te zijn die u werkelijk bent. U heeft er gewoon voor getekend om geketend te worden, waardoor u niet kunt opstijgen tot uw eigen Ascentie.

Feitelijk betekent ontkenning dus, dat je alle mensen, gebeurtenissen en persoonlijk gedrag waar je het niet mee eens bent en waarover je je beschaamd, boos, gekwetst of onwaardig voelt in een klein doosje moet stoppen, met op het etiket ‘Dingen om te vergeten’. Die doos plaats je dan in een verborgen hoekje van jezelf en je prijst jezelf omdat je dat ‘toch mooi hebt afgewerkt’. Hiermee adopteer je het Cabal-beginsel: ‘Het is zo lang geleden gebeurd dat het niet langer waar is, begin er dus maar niet over.’ Begrijp dat je hierdoor niet je ideale leven tot stand kunt brengen, omdat het beeld van jouw ideale leven sterft, wanneer je jezelf ontkent.

Wanneer je in de ontkenningsmodus bent, kun je jezelf niet vergeven en kun je anderen niet vergeven.

Hoe moet je deze tegenstelling dan oplossen? Eerst moeten we begrijpen dat er twee echte vormen van vergeving zijn.

Ten eerste zijn waarheid en verzoening een vorm van vergeving, die plaatsvindt tussen twee of meer mensen die aanwezig zijn en zich bewust zijn van de interactie. Het vergt erkenning en verantwoordelijkheid, oprechte spijt en een oprecht gemeende verontschuldiging ‘Ik beloof dat ik jou dit nooit meer zal aandoen’ en dat ze het dan ook nooit meer doen – echt nooit meer. Enkel dan is het voor diegene die gekwetst was mogelijk, om waarlijk te vergeven en verder te gaan met de relatie, zonder hun integriteit en hun heldere oordeel in opspraak te brengen. (Hoed u voor valse excuses, waarbij een ondertoon van beschuldiging en verwijzing ligt – de ‘Ik vind het zo erg dat jij me dit hebt laten doen’-manipulatie.)

De volgende voorwaarden moeten aanwezig zijn om het conflict op te lossen:

– Diegene die gekwetst werd erkent zijn eigen gevoelens en biedt de ander de kans om zijn fout goed te maken; dit is een gave van vertrouwen en goede wil.

– Wanneer diegene die een ander heeft gekwetst daarvoor de verantwoording neemt, oprecht gemeende spijt betuigt en om vergeving vraagt, dan kan daardoor een omgeving worden geschapen waarin echte verbondenheid en vertrouwen kan groeien. Vanuit die vruchtbare grond kan zich een sterke en gezonde relatie ontwikkelen.

Oprechte verzoening en vergeving vragen openheid, transparantie, wederzijdse vriendelijkheid en een bewuste overeenkomst, alvorens verder te gaan. Wanneer u dit niet bereikt heeft en u besluit om toch te blijven, dan schrijft u het recept voor een ramp. Als u niet alle bovenstaande elementen heeft gezien, dan laat u uw vrijheid achter – en daarmee de kans om authentiek uzelf te zijn. Het is wijzer, om dan weg te lopen. Het in opspraak brengen van uw integriteit in ruil voor een oplossing, kan enkel maar een cirkel scheppen van wrevel en pijn.

De tweede vorm van vergeving is een individueel Meester worden van gevoelens, los van enige voortgezette relatie. Dit mag niet worden verward met de bovenstaande verzoening/vergeving. In dit geval heeft de overtreder geen spijt, is hij onwillig om te onderhandelen of gewoon niet aanwezig. Deze vorm van vergeving MAG NIET worden gebruikt als een excuus om met de duistere kant mee te doen, door het slechte gedrag van de andere te steunen of om uzelf te feliciteren omdat u boven dat alles staat.

Wij begrijpen dat het innerlijke oplossen van pijn of wonden uit het verleden, de weg is naar gemoedsrust. Om dat te bereiken moeten we bereid zijn om alle gevoelens van wrok en ook onze slachtofferrol los te laten, waarmee wij verbonden waren met de overtreder en de duisternis die wij ervaren hebben. Door in te zien dat ons herstel belangrijker is dan wraak, kunnen wij de keuze maken om onszelf te bevrijden, zodat wij opnieuw kunnen liefhebben, ondanks het voorbije verdriet.

Iemand die overrompeld is door traumatische gebeurtenissen of door een leven zonder liefde, kan zijn greep op zichzelf, op zijn vertrouwen in God en op zijn zelfrespect, verliezen. Mensen die slachtoffer zijn geworden kunnen in een bodemloze put vallen waarin ze zichzelf de schuld blijven geven en een afkeer krijgen van zichzelf. Het vergt moed, vastbeslotenheid en doelgerichtheid, om uw Geloof en het vertrouwen in uzelf te herstellen.

Deze vorm van vergeving gaat in wezen over uw eigen herstel en de beslissing om in het nu te leven, in liefde met uzelf. Door de waarheid over uw verleden te omarmen, in plaats van het te ontkennen, kunt u uw gevoel van zelfrespect en waardig zijn herstellen. Dat is werkelijk een overwinning. Leren om van uzelf te houden is de ware sleutel tot vergeving.
Zo geraakt u uit het Zwarte Gat.

Wanneer u bereid bent om onder ogen te zien wat er gebeurd is en hoe u zich daarbij voelde, dan komt er vanzelf een soort van begrijpen en daarmee ook mededogen en begrip. Als u er echt eerlijk naar kijkt, dan wordt het gemakkelijk om het aandeel van anderen en dat van onszelf te begrijpen. Zien waar duisternis aanwezig is en deze – en de mensen die erbij betrokken zijn – achter je laten, is niet veroordelend of negatief; het is gewoonweg de Waarheid.

Bewustzijn van waarom we in dit leven kwamen, wat onze rol is geweest, hoe die verweven is met anderen en hoe de geleerde lessen ons allen helpen om boven dit alles uit te stijgen, zorgt voor een nieuw inzicht over wat Liefde en Licht werkelijk zijn. Bij zulk een helderheid smelt de behoefte aan vergeving weg. Wat overblijft is een dieper mededogen en Liefde voor onszelf – en in een meer objectief opzicht – de waardering voor iedereen die dit pad samen met ons is gegaan.

Moeder en Vader God zijn ons voorbeeld voor Onvoorwaardelijke Liefde. Vanwege hun absolute vermogen om alles in eenvoud, met oprechtheid en Liefde te bekijken, is er voor hen geen behoefte om ons voor wat dan ook te vergeven. Hun vermogen om het verschil tussen Licht en Duister te zien is onbeperkt, en zij bekijken onze keuzes met Liefde en mededogen, niet met goed- of afkeuring. Wij werken ons omhoog tot bij hen, steeds hoger op de Ascentie-ladder, door onze eigen inzet en ons groeiende bewustzijn. Getrouw zijn aan de Waarheid brengt ons steeds dichter bij hen.

Onze ervaringen zijn onze lessen geweest en het is onze verantwoordelijkheid om die af te ronden met inzicht en eerlijkheid. Moeder en Vader hoeven ons niet te beoordelen of te vergeven. Zij houden gewoon van ons terwijl wij groeien en steeds dichter bij hen komen. Hoe snel wij ascenderen hangt af van onze bereidheid om ons af te keren van het duister in al zijn vormen, om vreugdevol in het Licht te stappen – rechtstreeks in de armen van onze Moeder en Vader, die verlangend wachten op onze terugkeer.

Voor een verdere behandeling van deze kwesties, kunt u kijken naar Hoofdstuk 27, “How Can I Get Over It?” en Hoofdstuk 28, “Learning Forgiveness,” in het boek Who Needs Light? door Kathryn E. May, PsyD: http://www.whoneedslight.org

origineel bericht: klik HIER

* * * * *

Vertaling: www.spiritueellezen.org
Facebook: Spiritueel Lezen (non-profitorganisatie)
Google+: Spiritueel Lezen

Alle verdere (Engelstalige) informatie over Berichten, Boeken, BTR-uitzendingen en Archieven kunt u vinden op whoneedslight.org en op de FB-pagina: Who Needs Light.

© Kathryn E. May, PsyD. Deze berichten mogen vrijelijk worden overgenomen en gedeeld, mits zij volledig en zonder toevoegingen of weglatingen worden aangeboden en met vermelding van het channel en de website, www.whoneedslight.org. Gesproken opnames via de computer zijn niet toegestaan. Vertalingen en transcripties dienen per keer te worden goedgekeurd door de auteur en de schrijver.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.