De oude man

Het verhaal van de humeurige oude man

humeurige oude man

Toen een oude man overleed op de geriatrische afdeling van een verzorgingstehuis in een Australische plattelandsstad, werd er aangenomen dat hij niets van waarde achterliet.

Later, toen de verpleegkundigen zijn sobere bezittingen uitzochten, vonden ze dit gedicht. De kwaliteit en de inhoud ervan maakten zo’n indruk op de staf, dat ze het kopieerden en doorgaven aan elke verpleegkundige in het ziekenhuis.

Eén verpleegster nam haar kopie mee naar Melbourne. De enige nalatenschap van de oude man aan het nageslacht, is sindsdien verschenen in de Kerstedities van bladen over de hele wereld en is verschenen in bladen voor Mental Health (mentale gezondheid). Er is zelfs een diapresentatie gemaakt op dat eenvoudige – maar prachtig verwoordde – gedicht.

Deze oude man – die aan de wereld niets meer te bieden had – is nu de auteur van dit ‘anonieme’ gedicht, dat zijn weg vindt over het Internet.

Humeurige Oude Man

What do you see nurses? . . . What do you see?
What are you thinking . . . when you’re looking at me?
A cranky old man, . . . not very wise,
Uncertain of habit . . . with faraway eyes?

Wat zien jullie, verpleegsters? … Wat zien jullie dan?
Wat denken jullie … als jullie kijken naar mij?
Een humeurige oude man … niet goed bij zijn hoofd,
onzeker in zijn bewegingen … in zijn ogen een afwezige blik?

Who dribbles his food . . . and makes no reply.
When you say in a loud voice . . . ‘I do wish you’d try!’
Who seems not to notice . . . the things that you do.
And forever is losing . . . A sock or shoe?

Die kwijlt bij het eten … en geen antwoord geeft
wanneer u bijna schreeuwt … ‘Ik wou dat u het probeerde!’
Die niets lijkt te merken … van alles wat u doet.
Die altijd wel iets kwijt is … een sok of een schoen?

Who, resisting or not . . . lets you do as you will,
With bathing and feeding . . . The long day to fill?
Is that what you’re thinking? . . . Is that what you see?
Then open your eyes, nurse . . . you’re not looking at me.

Die, al dan niet tegenstribbelend … jullie je gang laat gaan,
met baden en voeden … dat breekt de lange dag?
Is dat wat jullie denken? … Is dat wat jullie zien?
Open dan je ogen, verpleegster … je kijkt niet naar mij.

I’ll tell you who I am . . . As I sit here so still,
As I do at your bidding, . . . as I eat at your will.
I’m a small child of Ten . . . with a father and mother,
Brothers and sisters . . . who love one another

Ik zal je vertellen wie ik ben … nu ik hier zo stil zit,
terwijl ik doe wat jullie van me vragen … terwijl ik eet als dat moet.
Ik ben een jong kind van 10 … met een vader en moeder,
broers en zussen … die van elkaar houden.

A young boy of Sixteen . . . with wings on his feet
Dreaming that soon now . . . a lover he’ll meet.
A groom soon at Twenty . . . my heart gives a leap.
Remembering, the vows . . . that I promised to keep.

Een jonge jongen van 16 … met verende pas
dromend dat heel binnenkort … hij de liefde zal vinden.
Met 20 al een bruidegom … mijn hart klopt luid.
Ik herinner me de geloften … die ik beloofde waar te maken.

At Twenty-Five, now . . . I have young of my own.
Who need me to guide . . . And a secure happy home.
A man of Thirty . . . My young now grown fast,
Bound to each other . . . With ties that should last.

Nu ben ik 25 … ik heb zelf kinderen.
Ik moet hen begeleiden … en zorgen voor een gelukkige thuis.
Een man van 30 … mijn kinderen worden al groot,
hecht met elkaar … in blijvende verbondenheid.

At Forty, my young sons . . . have grown and are gone,
But my woman is beside me . . . to see I don’t mourn.
At Fifty, once more, . . . Babies play ‘round my knee,
Again, we know children . . . My loved one and me.

Met 40 zijn mijn jonge zonen … opgegroeid en vertrokken,
maar mijn vrouw is bij … zij zorgt dat ik niet rouw.
Eens te meer, ik ben nu 50 … spelen er kleintjes op mijn knie,
opnieuw hebben we kinderen … mijn liefste en ik.

Dark days are upon me . . . My wife is now dead.
I look at the future . . . I shudder with dread.
For my young are all rearing . . . young of their own.
And I think of the years . . . And the love that I’ve known.

Mijn dagen zijn duister … mijn vrouw is nu dood.
Ik kijk naar de toekomst … en ik huiver van angst.
Want mijn kinderen doen het goed … hebben zelf kinderen nu.
En ik denk aan de jaren … en de liefde die ik heb gekend.

I’m now an old man . . . and nature is cruel.
It’s jest to make old age . . . look like a fool.
The body, it crumbles . . . grace and vigour, depart.
There is now a stone . . . where I once had a heart.

Nu ben ik een oude man … en de natuur is wreed,
ze vindt het grappig om oude mensen … dwaas te laten lijken.
Het lichaam takelt af … gratie en levenslust tanen.
Nu heb ik een steen … waar ooit mijn hart was.

But inside this old carcass . . . A young man still dwells,
And now and again . . . my battered heart swells
I remember the joys . . . I remember the pain.
And I’m loving and living . . . life over again.

Maar in dit oude karkas … woont nog steeds een jonge man,
en af en toe … leeft mijn oude hart nog op.
Ik herinner me de vreugden … ik herinner me het verdriet.
En ik heb weer lief en leef … mijn leven opnieuw.

I think of the years, all too few . . . gone too fast.
And accept the stark fact . . . that nothing can last.
So open your eyes, people . . . open and see.
Not a cranky old man.
Look closer . . . see . . . ME!!

Ik denk aan de jaren, te weinig … te snel vervlogen
En ik aanvaard het kille feit … dat niets blijft duren.
Open dus uw ogen, mensen … open ze en zie:
niet een oude humeurige man …
kijk wat beter … zie … MIJ!

Denk aan dit gedicht, wanneer u weer eens een ouder iemand tegenkomt die u wellicht voorbij zou lopen, zonder te kijken naar de jonge ziel binnenin. Wij allemaal zullen op een dag óók zo zijn.

DEEL ALSTUBLIEFT DIT GEDICHT!

De beste en mooiste dingen in het leven kunnen niet worden gezien of aangeraakt. Ze moeten worden gevoeld in het hart!

* * * * *

Vertaling: www.spiritueellezen.org
Facebook: Spiritueel Lezen (non-profitorganisatie)
Google+ Spiritueel Lezen

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.